WATERSCHAPSHUIS

Ons huis is een voormalig Waterschapshuis, destijds bekend onder de naam het 'Koggehuis'. Om naamsverwarring te voorkomen - toen wij het huis kochten was er een winkel met de naam Koggehuis in Medemblik - hebben wij voor de oorspronkelijke naam het 'Waterschapshuis' gekozen. Het huis is gebouwd in 1799. Daarvoor werd er door het Waterschap vergaderd in een pand aan de Timmerwerf, de huidige Landswerf. In 1797 werd besloten, dat er in Medemblik een marinewerf en een opleidingsschool moesten komen. Het was de Franse tijd. Alles moest anders worden. Men wilde af van de oude structuur met de admiraliteiten in Enkhuizen en Hoorn. Het Waterschap kreeg voor het pand de voor die tijd formidabele prijs van 10.000 gulden, terwijl de sloop nog eens ca 2800 opbracht. Voor dat geld kocht men twee 17de eeuwse huizen aan de Westerhaven op de hoek van de Koggesteeg en een huisje aan het Achterom. De voorgevels van de twee huizen aan de Westerhaven werden gesloopt en in 1799 vervangen door een strakke maar imposante gevel en een deur met een fraai bovenlicht, die toegang geeft tot de grote hal. De voorzijde van het huis met de marmeren hal, de kamer van de dijkgraaf, de vergaderzaal en de eetzaal werden representatief ingericht. Men schafte zelfs voor vijfhonderd gulden geschilderde behangsels aan bij de Vaderlandsche Maatschappij in Hoorn.  Helaas zijn bij een modernisering van de vergaderzaal in het eind van de 19de eeuw de behangsels verwijderd en weggegooid. Het achterdeel van het huis, waar zich de dienstvertrekken bevonden heeft nog plafonds met zware balken en in hout gestoken engeltjes op de consoles. Het waterschap richtte het gebouw in met passende meubelen, schilderijen en accessoires, waarvan het merendeel bewaard is gebleven en in bezit van het Waterschap West-Friesland. Alleen de fraaie 18de eeuwse, met de diamant gestipte glazen, werden in de jaren dertig van de 20ste eeuw verkocht aan het Haags Gemeentemuseum.


NAPOLEON

In de loop van de tijd brachten veel gasten een bezoek aan het Waterschapshuis.  In 1811 dineerde Napoleon er. Er werd een erewacht voor de deur opgesteld en binnen wachtte een copieus diner. Maar Napoleon had zijn eigen kok meegenomen, die een lichte maaltijd met flensjes bereidde. Lodewijk, de broer van Napoleon, logeerde graag in het Waterschapshuis als hij ‘s Lands Werf bezocht. Enkele dagen voor kerstmis 1883 vond er een belangrijke vergadering plaats in het Waterschapshuis. Notaris Donker, de dijkgraaf en enkele andere notabelen, besloten dat er een tramlijn naar Medemblik moest komen. Een andere luisterrijke gast was Koningin Emma. Zij bezocht het Waterschapshuis bij haar bezoek aan Medemblik. Enkele dagen voor kerstmis 1883 was er een vergadering van enkele notabelen in het Waterschapshuis. Notaris Donker, de dijkgraaf en enkele anderen besloten dat er een tramlijn naar Medemblik moest komen. Tijdens haar bezoek aan Medemblik werd Koningin Emma ontvangen in het Waterschapshuis.

ARCHITECT ROYAARDS  

In de jaren zestig van de 20ste eeuw kreeg architect C.W. Royaards de opdracht om het Waterschapshuis te restaureren. Voor deze wonderlijke perfectionist hield de architectuur op na de 18de eeuw en dat is goed te zien in het huis Uit de omgeving werden allerlei interieur-fragmenten overgebracht naar het Waterschapshuis. In de bibliotheek kwam een prachtige ‘smuiger’ met een haardplaat en een collectie mangaan tegels afkomstig uit de voormalige burgermeestersboerderij aan de Dorpsstraat 111 in Twisk. Daar tegenover kwam een rococo kastenwand met een rariteitenkabinet. De kamer van de dijkgraaf werd opgetuigd met een schitterende bedsteewand met gemarmerde panelen, een 17de eeuwse schouw tegen een wand van wagenschot met een grote haardplaat waarop Vrouwe Justitia is afgebeeld.

Het huisje aan het Achterom werd ingericht tot werkplaats en woning voor de molenmaker in dienst van het Waterschap. Op het plein kwamen stallen voor de paarden en een koetshuis voor de rijtuigen. Bij de fusie van de waterschappen de Vier Noorder Koggen en Drechterland in 1972 werd het pand in Medemblik afgestoten en in gebruik genomen door de Dienst Gemeentewerken van de Gemeente Medemblik. De paardenstal werd ingericht als werkplaats, waarbij men de oorspronkelijke voederbakken gelukkig liet zitten. Van de interieurs werden kantoorruimten gemaakt met vaste vloerbedekking, verlaagde plafonds en gipsen platen tegen de wanden. In 1990 konden wij het pand kopen na veel geharrewar vanuit de politiek. Hoewel het huis ons al in 1989 was aangeboden en wij akkoord gingen met de vraagprijs, wilde men het toch eerst nog drie maanden in de algemene verkoop hebben. Er werden dure advertenties geplaatst en brochures verspreid. Toen zich geen kopers meldden, waren wij tenslotte de enige gegadigden en vlak voor Pasen 1990 konden wij het huis betrekken. Ons wachtte een grote klus en veel verrassingen. De verlaagde plafonds werden verwijderd, gipsplaten van de muur gehaald, de vaste vloerbedekking opgenomen. Gehouten deuren, gemarmerde wanden, weggewerkte kasten en zelfs een compleet dienstbodenkamertje kwamen tevoorschijn. Containers puin werden afgevoerd. Daarna kwam het schilderwerk en tenslotte kon Simone kamer voor kamer met veel smaak inrichten.


DUIZENDEN GASTEN

Van meet af aan stond ons voor ogen dat het Waterschapshuis meer moest zijn dan een aangename woning. Kunstenaars konden zich in het huis presenteren met wisselende opstellingen van beelden en schilderijen, er vonden presentaties, ontvangsten en concertjes plaats. We hadden veel succes met een door Simone bedachte veilingcursus in samenwerking met Sotheby's. Het met de ontvangsten en cursussen verdiende geld werd in de restauratie van het huis gestoken. Mensen uit de hele wereld werden in het Waterschaoshuis ontvangen: ambassadeurs van met name Aziatische landen, studenten van academies in Jakarta, Singapore, Nagasaki en Bangkok. Medewerkers van musea in Nagasaki (Holland Village), New York en Taiwan brachten een bezoek. Het oud kabinet Biesheuvel was te gast, Miss Saigon kwam op visite, cardiologen van de academische ziekenhuizen hielden er hun jaarlijkse bijeenkomst, de ploeg van Kunst en Kitsch en vele, vele anderen kwamen naar het Waterschapshuis. Voor velen was het een eerste kennismaking met Medemblik


LUIDKLOKJE

De Groningse klokkengieter Simon Laudy heeft op traditionele manier een klokje gegoten voor het Waterschapshuis, dat van 's morgens acht tot 's avonds tien uur de hele en halve uren slaat en dat om 12 en 18 uur naar oudhollandse traditie enkele minuten luidt. Het welluidende bronzen klokje wordt aangestuurd via een satelliet.      


Rijtuigen Wat de derde dinsdag in september is voor Den Haag, is de derde maandag voor Medemblik. Dat is al 175 jaar de dag van de jaarlijkse harddraverij. Ooit bedacht door docenten van de zeevaartschool en notabelen van de stad, tot vermaak van burgers en cadetten. De draverij werd genoemd naar Prins Hendrik, bijgenaamde ‘de zeevaarder’, de zoon van Willem II en Anna Paulowna. De dag begint met een optocht van koetsen, sjezen en tilbury’s. De rijtuigen zijn gepoetst, de paarden geroskamd en koetsiers en passagiers zijn gekleed in Westfries kostuum. Achter de muziek aan rijdt de stoet langs ons huis, op weg naar de ringrijderij. Een heerlijk tafereel. Simone heeft de foto's gemaakt. 

Wil je een leuke indruk van ons huis krijgen ga dan naar:

                                      uitzending gemist/binnenstebuiten/waterschapshuis